Portal dla tych, którzy wierzą, że przeszłość ma znaczenie. I że historia to sztuka dyskusji, a nie propagandy.

Ferdynand II Burbon (król Obojga Sycylii 1830–1859)

Portret Ferdynanda II.

fot.Giuseppe Bonolis/domena publiczna Portret Ferdynanda II.

Ferdynand II Burbon (ur. 12 I 1810 w Palermo, zm. 22 V 1859 w Casercie) – król Obojga Sycylii w latach 1830–1859. Syn króla Franciszka I (1777–1830) i Marii Izabeli (1789–1848), córki króla Hiszpanii Karola IV. Żenił się dwukrotnie: w 1832 roku z Marią Krystyną Sabaudzką (1812–1836), córką króla Sardynii Wiktora Emanuela I, i w 1837 roku z Marią Teresą Habsburg (1816–1867), córką arcyksięcia Karola. Następca tronu Franciszek II (1836–1894) pochodził z pierwszego małżeństwa.

Po objęciu rządów 8 listopada 1830 roku przeprowadził reformę finansów i armii, usprawnił administrację, pozostał jednak zwolennikiem absolutyzmu i sojuszu z Austrią. Wysokie podatki, faworyzowanie jezuitów i zniesienie odrębności Sycylii prowadziły do otwartych wybuchów niezadowolenia, przeradzających się w lokalne powstania, m.in. w Syrakuzach (1837), Aquila (1841), oraz do próby przewrotu braci Bandiera (synów admirała floty austriackiej) w lipcu 1844 roku w Kalabrii.

Demonstracje rozpoczęte 12 stycznia 1848 roku (dzień urodzin króla) w Palermo przekształciły się w rewolucję; Ferdynand II zwolnił niepopularnych ministrów, zatwierdził konstytucję (10 II 1848) i wysłał wojska przeciwko Austriakom zwalczającym powstanie w Lombardii. Zdetronizowany przez parlament sycylijski 18 kwietnia 1848 roku, już w maju 1848 roku przystąpił do kontrakcji, zbrojnie łamiąc opór zwolenników reform; Sycylię odzyskał po zbombardowaniu Mesyny we wrześniu 1848 roku.

Terror wymierzony w uczestników powstania spowodował protesty Anglii i Francji, na które Ferdynand II odpowiedział wydaleniem posłów obu tych państw z Neapolu. 8 grudnia 1856 roku żołnierz Milano dokonał nieudanego zamachu na króla, raniąc go w udo; od tego czasu Ferdynand II wycofał się z aktywnego życia, przebywając na ogół w Casercie.

Autor hasła:

Olgierd Kiec – doktor habilitowany, politolog i historyk XIX i XX wieku związany z Uniwersytetem Zielonogórskim. Autor publikacji poświęconych m. in. historii protestantyzmu w Wielkopolsce. Współautor „Słownika władców Europy nowożytnej i najnowszej”.

Informujemy, że nasza strona może dostosowywać treści reklamowe do Twoich zainteresowań i preferencji. Aby to robić, potrzebujemy Twojej zgody na przechowywanie plików cookies oraz podobnych technologii w Twoim urządzeniu końcowym oraz na przetwarzanie danych w celach personalizacji treści marketingowych.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie, w tym poprzez profilowanie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (61-885), ul. Półwiejska 17/15 oraz naszych zaufanych partnerów, Twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach stosowanych w serwisie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. i zaufanych partnerów w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam w tym serwisie oraz w Internecie.

Pamiętaj, możesz w każdej chwili nie wyrazić zgody lub cofnąć zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych. Szczegóły dotyczące wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w ustawieniach.

Informujemy także, że poprzez korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień prywatności w Twojej przeglądarce wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania treści marketingowych i reklam.

Więcej informacji na temat zasad przetwarzania danych osobowych, w tym o Twoich uprawnieniach, znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.