Portal dla tych, którzy wierzą, że przeszłość ma znaczenie. I że historia to sztuka dyskusji, a nie propagandy.

Jerzy VI Windsor (król Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz dominiów brytyjskich 1936–1952, cesarz Indii 1936–1947)

Król Jerzy VI długo zmagał się z jąkaniem.

fot.Bertram Park/domena publiczna Król Jerzy VI długo zmagał się z jąkaniem.

Jerzy VI (ur. 14 XII 1895 w Sandringham, hr. Norfolk, 6 II 1952 w Sandringham) – król Zjednoczonego Królestwa Wielkiej Brytanii i Irlandii Północnej oraz dominiów brytyjskich w latach 1936–1952, cesarz Indii (1936–1947), z dynastii Windsor, głowa Brytyjskiej Wspólnoty Narodów od 1949 roku. Syn Jerzego V, króla Wielkiej Brytanii, i Marii, córki Franciszka, księcia Teck. Jego żoną była Elżbieta Bowes-Lyon, córka hrabiego Strathmore i Kinghorne. Miał dwie córki: Elżbietę II i Marię.

Jerzy był nieśmiałym dzieckiem, cierpiącym na wadę wymowy. Dopiero w wieku ok. trzydziestu lat udało mu się przezwyciężyć jąkanie. W latach 1913–1919 służył w wojsku, m.in. w marynarce i lotnictwie. Brał udział w pierwszej wojnie światowej. W 1920 roku został mianowany księciem Yorku, a w 1936 roku po abdykacji brata, Edwarda VIII, został królem.

Przed wybuchem drugiej wojny światowej opowiadał się za sojuszem anglo-francuskim. Popierał doktrynę niezaangażowania, którą głosił premier Arthur Neville Chamberlain. Nie sprzeciwił się jednak przystąpieniu Wielkiej Brytanii do wojny z Niemcami 3 września 1939 roku. Po wybuchu wojny stanowił moralne oparcie dla Brytyjczyków, często odwiedzał fronty i interesował się sprawami wojska. W czasie bitwy o Anglię, mimo bombardowań Londynu, nie opuścił miasta, czym zyskał sobie szacunek poddanych.

Po wojnie był świadkiem rozpadu Imperium Brytyjskiego. Został głową utworzonej w 1949 roku Wspólnoty Narodów, zrzeszającej zarówno niezależne państwa, będące kiedyś częścią imperium, ale i dominia oraz obszary należące do Wielkiej Brytanii. Zmarł po nieudanej operacji. Tron przejęła po nim najstarsza córka, Elżbieta II.

Autor hasła:

Maciej Michalski – doktor habilitowany, historyk mediewista, związany z Instytutem Historii Uniwersytetu im. Adama Mickiewicza w Poznaniu. Autor prac poświęconych m. in. historii idei, historii kobiet oraz historii kształtowania się tożsamości narodowej Słowian w XIX wieku. Współautor „Słownika władców polskich”, „Słownika władców Europy średniowiecznej” oraz „Słownika władców Europy nowożytnej i najnowszej”.

Informujemy, że nasza strona może dostosowywać treści reklamowe do Twoich zainteresowań i preferencji. Aby to robić, potrzebujemy Twojej zgody na przechowywanie plików cookies oraz podobnych technologii w Twoim urządzeniu końcowym oraz na przetwarzanie danych w celach personalizacji treści marketingowych.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie, w tym poprzez profilowanie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (61-885), ul. Półwiejska 17/15 oraz naszych zaufanych partnerów, Twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach stosowanych w serwisie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. i zaufanych partnerów w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam w tym serwisie oraz w Internecie.

Pamiętaj, możesz w każdej chwili nie wyrazić zgody lub cofnąć zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych. Szczegóły dotyczące wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w ustawieniach.

Informujemy także, że poprzez korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień prywatności w Twojej przeglądarce wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania treści marketingowych i reklam.

Więcej informacji na temat zasad przetwarzania danych osobowych, w tym o Twoich uprawnieniach, znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.