Portal dla tych, którzy wierzą, że przeszłość ma znaczenie. I że historia to sztuka dyskusji, a nie propagandy.

Konrad Kędzierzawy (dziedzic Śląska)

Henryk Brodaty z rodziną, Konrad zaznaczony czerwonym kółkiem (fot. domena publiczna)

fot.domena publiczna Henryk Brodaty z rodziną, Konrad zaznaczony czerwonym kółkiem (fot. domena publiczna)

Konrad Kędzierzawy (ur. ok. 1191 – 1198, zm. 4 lub 5 listopada 1213) – książę śląski, syn Henryka I Brodatego i świętej Jadwigi.

Po śmierci starszego brata Bolesława (1206-1208) jako koleiny w starszeństwie stał się głównym dziedzicem śląskiego księstwa. Zmarł jednak w młodości w następstwie nieszczęśliwego upadku z konia podczas polowania w puszczy pod Tarnowem (na pograniczu wielkopolsko-śląskim, na północ od Głogowa). Pochowany został w klasztorze w Trzebnicy, którego opatką była szczególnie go podobno kochająca siostra Gertruda.

Do historii przeszedł jednak głównie jako bohater opowieści zapisanej przez Kronikę polsko-śląską z końca XIII w. Według niej ojciec zamierzał głównym swym dziedzicem ustanowić, z pominięciem Konrada, młodszego syna Henryka Pobożnego. Wywołało to ostry spór między braćmi, przy czym Konrad zgromadził Polaków, aby rozprawić się z bratem i popierającymi go Niemcami. Przy biernej postawie rodziców dojść miało pod Studnicą (niem. Rothkirch) opodal Legnicy do bitwy, w której niemieckie wojska Henryka rozgromiły polskie hufce Konrada. On sam krótko potem umarł.

Niewątpliwie mamy tu do czynienia z opowieścią fikcyjną, powstałą w środowisku Niemców śląskich (najpewniej na którymś z dworów książęcych). Sam fakt fakt zaistnienia tak drastycznego konfliktu narodowego wśród ludności Śląska już na początku XIII w. nie zasługuje zgoła na wiarę. Całkowicie niezasłużona jest więc sława bohaterskiego obrońcy polskości Śląska, jaką cieszył się Konrad u części historyków polskich. Fałszywa ta wizja znalazła też odbicie w literaturze pięknej (Z. Kossak, Legnickie pole).

Autor hasła:

Autor hasła:

Tomasz Jurek – profesor doktor habilitowany, historyk mediewista związany z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk. Autor wielu publikacji, poświęconych m. in. średniowiecznej historii Śląska. Współautor „Słownika władców polskich”.

Źródło:

Źródło:

Powyższe hasło ukazało się pierwotnie w publikacji książkowej pt. Słownik władców polskich (Wydawnictwo Poznańskie 1999) pod redakcją Józefa Dobosza, przygotowanej przez historyków związanych z Uniwersytetem Adama Mickiewicza w Poznaniu i z Polską Akademią Nauk.

Informujemy, że nasza strona może dostosowywać treści reklamowe do Twoich zainteresowań i preferencji. Aby to robić, potrzebujemy Twojej zgody na przechowywanie plików cookies oraz podobnych technologii w Twoim urządzeniu końcowym oraz na przetwarzanie danych w celach personalizacji treści marketingowych.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie, w tym poprzez profilowanie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (61-885), ul. Półwiejska 17/15 oraz naszych zaufanych partnerów, Twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach stosowanych w serwisie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. i zaufanych partnerów w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam w tym serwisie oraz w Internecie.

Pamiętaj, możesz w każdej chwili nie wyrazić zgody lub cofnąć zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych. Szczegóły dotyczące wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w ustawieniach.

Informujemy także, że poprzez korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień prywatności w Twojej przeglądarce wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania treści marketingowych i reklam.

Więcej informacji na temat zasad przetwarzania danych osobowych, w tym o Twoich uprawnieniach, znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.