Portal dla tych, którzy wierzą, że przeszłość ma znaczenie. I że historia to sztuka dyskusji, a nie propagandy.

Regelinda (księżniczka polska, margrabina miśnieńska 1002-1030)

Regelinda (fot. Linsengericht, lic. CC BY-SA 3.0)

fot.Linsengericht, lic. CC BY-SA 3.0 Regelinda (fot. Linsengericht, lic. CC BY-SA 3.0)

Regelinda (ur. ok. 989, zm. 21 III 1030) – księżniczka polska, żona margrabiego Miśni Hermana, córka Bolesława I Chrobrego i jego trzeciej żony Emnildy, prawdopodobnie księżniczki połabskiej.

Jej imienia nie odnotowały źródła współczesne. Odnajdujemy je natomiast w przekazach trzynastowiecznych. W drugiej połowie 1002 r. lub w 1003 r. wydana została za Hermana, syna Ekkeharda I, margrabiego Miśni. Przybliżoną datę ślubu ustala się na podstawie relacji kronikarskiej Thietmara, podającego, że w 1002 r. po śmierci margrabiego Ekkeharda I (30 IV) doszło do wyprawy Bolesława Chrobrego w rejon Miśni i zdobycia przez Polaków podstępem grodu Strzała (Strehla).

W 1003 r. podczas podobnej wyprawy Strzała została oszczędzona przez polskie oddziały, gdyż stanowiła wówczas wiano córki Chrobrego. O losach Regelidny w Miśni niewiele wiemy. Wraz z mężem Hermanem (zm. 1038),  w latach 1003-1038 margrabią miśnieńskim, figuruje ona w źródłach jako fundatorka katedry w Naumburgu, dokąd między 1028 a 1032 r. została przeniesiona stolica biskupstwa z Żytyc (Zeitz).

Należy zatem przypuszczać, że śmierć Regelindy nastąpiła po przystąpieniu do budowy katedry i przenosinach siedziby biskupiej z Żytyc, a więc około 1030 r. lub nieco później. Pochowana została zapewne w obrębie katedry naumburskiej. W latach 1250-1260 podczas przebudowy katedry wzniesiono w jej wnętrzu posągi kamienne Regelindy („Śmiejącej się Polki”) i jej męża Hermana. Figury fundatorów katedry uchodzą obecnie za czołowe osiągnięcie gotyckiej rzeźby saskiej.

Autor hasła:

Andrzej Kamieński – doktor habilitowany, historyk specjalizujący się w historii nowożytnej, związany z Instytutem Historii Polskiej Akademii Nauk. Autor wielu publikacji poświęconych m. in. dynastii Hohenzollernów. Współautor „Słownika władców Europ średniowiecznej”, „Słownika władców Europy nowożytnej i najnowszej” oraz „Słownika władców polskich”.

Źródło:

Powyższe hasło ukazało się pierwotnie w publikacji książkowej pt. Słownik władców polskich (Wydawnictwo Poznańskie 1999) pod redakcją Józefa Dobosza, przygotowanej przez historyków związanych z Uniwersytetem Adama Mickiewicza w Poznaniu i z Polską Akademią Nauk.

Informujemy, że nasza strona może dostosowywać treści reklamowe do Twoich zainteresowań i preferencji. Aby to robić, potrzebujemy Twojej zgody na przechowywanie plików cookies oraz podobnych technologii w Twoim urządzeniu końcowym oraz na przetwarzanie danych w celach personalizacji treści marketingowych.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie, w tym poprzez profilowanie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (61-885), ul. Półwiejska 17/15 oraz naszych zaufanych partnerów, Twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach stosowanych w serwisie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. i zaufanych partnerów w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam w tym serwisie oraz w Internecie.

Pamiętaj, możesz w każdej chwili nie wyrazić zgody lub cofnąć zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych. Szczegóły dotyczące wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w ustawieniach.

Informujemy także, że poprzez korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień prywatności w Twojej przeglądarce wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania treści marketingowych i reklam.

Więcej informacji na temat zasad przetwarzania danych osobowych, w tym o Twoich uprawnieniach, znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.