Portal dla tych, którzy wierzą, że przeszłość ma znaczenie. I że historia to sztuka dyskusji, a nie propagandy.

Alboin (król Longobardów 565-572)

Alboin i Rosamunda, obraz ze szkoły Rubensa (fot. domena publiczna)

fot.domena publiczna Alboin i Rosamunda, obraz ze szkoły Rubensa (fot. domena publiczna)

Alboin (ur.?, zm. ok. 572 lub 573 w Weronie) – król Longobardów od ok. 560-565 do 572-573 r. Syn króla Audoina i turyngijskiej księżniczki Rodlindy.

Germańscy Longobardowie, zamieszkujący w starożytności ziemie nad Łabą, przesuwali się stopniowo na południe, osiedlając się nad górną Łabą i nad Dunajem. W latach 526-546 zajęli Panonię, gdzie część Longobardów przyjęła wiarę chrześcijańską (w wersji ariańskiej). Wspomagali Bizantyńczyków w ich walce z Gotami we Włoszech.

Sojusz Alboina z Awarami doprowadził do zniszczenia państwa Gepidów w 567 r. Osłabienie pozycji bizantyńskich we Włoszech przez odwołanie w 567 r. Narsesa, bizantyńskiego dowódcy wojskowego, oraz nieurodzaj w Panonii były przyczyną podjęcia historycznej decyzji Alboina, zatwierdzonej na wiecu Longobardów 2 kwietnia 568 r., o przesiedleniu się do Włoch.

W maju tego roku Longobardowie wraz z grupami z innych plemion, które się do nich przyłączyły, jak Sasi, Gepidzi, Bułgarzy, Bawarowie, Turyngowie, a nawet Słowianie, wtargnęli do północnych Włoch. Najdłużej opierała się Pawia, która stała się głównym ośrodkiem longobardzkiego panowania w północnych Włoszech oraz tradycyjnym miejscem koronacji królów „Longobardów” aż do XI w. W maju 572 lub 573 r. Alboin został zamordowany w Weronie wskutek spisku jego drugiej żony, Rosamundy, popieranej przez Bizantyńczyków. Bezpotomna Śmierć Alboina spowodowała (poza epizodycznym panowaniem
Klefa, zm. 574) przejęcie władzy przez książąt plemiennych.

Literatura:

  • P. Diakon, Historia Longobardów, Warszawa 1996.

Źródło:

Powyższe hasło ukazało się pierwotnie w publikacji książkowej pt. Słownik władców Europy średniowiecznej (Wydawnictwo Poznańskie 2005) pod redakcją Józefa Dobosza, przygotowanej przez historyków związanych z Uniwersytetem Adama Mickiewicza w Poznaniu i z Polską Akademią Nauk.

Autor hasła:

Dariusz A. Sikorski – doktor habilitowany, profesor UAM. Mediewista specjalizujący się we wczesnych dziejach Polski, a zwłaszcza historii Kościoła i religii. Autor prac Kościół w Polsce za Mieszka I i Bolesława Chrobrego, Wczesnopiastowska architektura sakralna czy Początki Kościoła w Polsce, a także popularnonaukowej książki Religie dawnych Słowian. Współautor „Słownika władców średniowiecznej Europy”.

Informujemy, że nasza strona może dostosowywać treści reklamowe do Twoich zainteresowań i preferencji. Aby to robić, potrzebujemy Twojej zgody na przechowywanie plików cookies oraz podobnych technologii w Twoim urządzeniu końcowym oraz na przetwarzanie danych w celach personalizacji treści marketingowych.

Klikając przycisk "Przejdź do serwisu" lub zamykając to okno za pomocą przycisku "x" wyrażasz zgodę na przetwarzanie, w tym poprzez profilowanie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. z siedzibą w Poznaniu (61-885), ul. Półwiejska 17/15 oraz naszych zaufanych partnerów, Twoich danych osobowych zapisanych w plikach cookies i innych podobnych technologiach stosowanych w serwisie przez Lubimyczytać.pl sp. z o.o. i zaufanych partnerów w celu marketingowym, obejmującym w szczególności wyświetlanie spersonalizowanych reklam w tym serwisie oraz w Internecie.

Pamiętaj, możesz w każdej chwili nie wyrazić zgody lub cofnąć zgodę na przetwarzanie Twoich danych osobowych. Szczegóły dotyczące wycofania i niewyrażenia zgody znajdziesz w ustawieniach.

Informujemy także, że poprzez korzystanie z serwisu bez zmiany ustawień prywatności w Twojej przeglądarce wyrażasz zgodę na przechowywanie w Twoim urządzeniu końcowym plików cookies i innych podobnych technologii służących do dopasowywania treści marketingowych i reklam.

Więcej informacji na temat zasad przetwarzania danych osobowych, w tym o Twoich uprawnieniach, znajdziesz w naszej Polityce Prywatności.